Mimarlar iş hayatında neden içmimarlığa yöneliyor?

öncelikle tasarımı düşünmek mimarlarında hakkı değilmi mustafa tasarım olmadan onlarda mesleklerini icra edemezler!

neden iç mimari projeye yöneldiklerinide gözlemlediklerime ( etrafımdaki mimarlara bakarak) söyleyebilirimki önceilkli olarak düşündükleri ticari kaygılar yani para. İşin etik olup olmadığı umurlarında değil ne yazıkki

iç mimarlık tasarım işine kim yönelmiyor ki sadece mimarlar mı? keşke onlar yönelse , güzelim memlekette tabip olmak tıp okuma şartını gerektirmeseydi avukatlık hukuk mezunu olma şartı getirmeseydi emin olun bu milletin yarısı ya avukat yada kalp cerrahı olurdu bizdede imza yetkisi olmadığı için bilip bilmeyen sırf teknik resimi az buçuk öğrenen sokaktan geçen her insan işin içine giriyor ve işin kalitesini minimuma indiriyor ! ama tabi ki bizim işimiz avukatlık gibi belli başlı kuralları bilmekle iyi icra edilemiyor,max-arcon Vb.çizim programları bilmekte yetmiyor bir kere serbest elle çizim yapamayan , inşaatın bütün detaylarını bilmeyen estetik tasarım eğitimi almamış bilgisi olmayan insan bu işi yapar mı? yapio ama nasıl yapio kaliteyi düşürüyor saçma sapan işler yapio kendine zarar verir zaten belli bir süre sonra piyasada ya ucuz fiyata ucuz insanlara iş yaparlar yada bu özel sektör yarışından diskalifiye olurlar , ben hiç rahatsız olmuyorum açıkcası bırakın yapsınlar biz iç mimarlarda yapalım sonuçta çıkan iş ve kalite ortada. onlarda olmasa bizim farkımız ortada olmazdı ki bırakalım yapsınlar mimarlarda yapsınlar yaptıkları iç mekanda kolonları kirişleri gibi sadece taşma amacı olsun görsellik estetik sıfır benim meşhur bir lafım vardır iç mimar ve mimarın farkı oduncuyla marangoz arasındaki fark kadardır.

Mimari projelerde, piyasanın içinde kendiliğinden kabul edilmiş, oturmuş ve Mimarlar Odası'nın da tanıdığı bir standartlaşma var.
Bu standardın üstünde bir içeriği ve ayrıntıyı kapsayan kalitede proje çizmek de mümkün ancak maddi olarak karşılığını almak her zaman mümkün değil.
Meselâ ortalama bir apartman için hazırlanan standart bir mimarî projede içmimarî kapsam bulmak mümkün değildir.
Çizilen kapılar 1/50 ölçekde bir çizgiden ibarettir.
Mutfak dolabı, banyo dolabı, vitrifiye vb. çizimler, bir tasarım içermeyen, ezbere yapılmış, "var mı, var!" kabilinden şablon çizimleridir.
Salon ve yatak odası tefrişleri de "doldurma" maksatlı kopyala-yapıştır işlemlerinin ürünüdür.
Dolayısıyla tüm tesisat projeleri de basit şablon uyarlamalarından ibarettir.
Malzeme ve renk seçimleri de gayet tabidir ki "sıradan"dır.
Yani tüm -olmayan- içmimarî kapsam, usûlen yapılan basit göz boyamalardan ibarettir dense, abartılmış olmaz.

Fakat işin tuhafı, alan razı, veren razı.
Veren razı, çünkü hem daha fazlasını üstlenecek kapasitesi yok, hem de üstlense bile emeğinin maddi karşılığını alabileceği bir kanunî zemin yok.
Alan razı, çünkü zaten o sözde içmimarî içeriğe uymaya niyeti yok ki.. ayrıntıları yerinde kendi kafasına göre çözmeyi düşünüyor.
Onaylayan da razı çünkü onlar da bu piyasanın daha fazlasını kaldıramayacağını biliyor.
Böyle bir piyasa ortamında, içmimarî konularda kendini geliştirmeyen, geliştiremeyen bir ortalama mimar profili ortaya çıkmış.
Bu anlattıklarım bundan 70 sene önce de böyleymiş, bu gün de halâ böyle devam ediyor.

Şimdi böyle bir ortamda, ortalamanın üzerinde bir içmimarî kapsam talebeden mimarlık müşterisi, aradığını mimarlarda 70 sene önce de bulamamış, şimdi de bulamıyor.
Bulamadığı içindir ki içmimarlık dalı ortaya çıkmış ve bu güne kadar gelişerek gelmiş.
Tabi ki kendini içimimarîde yetiştirmiş mimarlar da vardır fakat her zaman olduğu gibi istisnalar kaideyi bozmaz.

Mimarlar ne kadar içmimarlıktan anlamasalar da, o sahayı resmen içmimarlara gönül rızasıyla ve memnuniyetle terketmeye de hiç yanaşmamışlardır.
Emeklerinin karşılığını alamayacaklarını anladıkları yerlerde, "mimarî projede o kadar kapsam ve ayrıntı olmaz" veya "biz mimarız, biz kapının, dolabın vs. ayrıntılarına karışmayız" demişler,
Ancak paranın kokusunu aldıkları her yerde, "mimarlık, içmimarlığı da kapsar, mimarlar da bal gibi içmimarlık yapar" deyivermişlerdir.
Meselâ proje işliğinde çalışırken adamakıllı bir tek dolap bile çizmeyen bir mimar, gidip bir mutfak vb. dolap bayisinde proje sorumlusu olarak çalışmaya varım diyebiliyor.
Meskenler için içmimarî anlamında projecilik yapmaya nedense pek gerek görmeyen mimarlar, ticarî projelerde paranın kokusunu alınca, birden içmimar kesiliveriyor.
Bu tabi ki insanoğluna has çok tanıdık bir çıkarcı" tutum: "mesleğin cefasını başkası çeksin, sefasını ben!"
Tüm kamunun bu içmimarî eksiklikten dolayı umumen bir zararı varmış, kimsenin umurunda değil.

Toplum olarak elbirliğiyle mimarî kültürümüzün kalitesini böyle böyle düşürmüşüz.
Eksik ve yanlış projelerle gelişigüzel inşaat yap, sonra o binaların kullanıcıları nasıl düzeltirse düzeltsin.
Milli servet böyle yap-boz mekânlar yüzünden heba olsun gitsin.

Bu durumun yegâne sorumluları sadece ve sadece mimarlardır.
İçmimarlık mesleği konusunda, çıkarcı ve günlük düşünen, işine geldiği gibi davranan, imza yetkimizin önünü kesen, içmimarlığın gelişmesini ve palazlanmasını istemeyen sadece onlar çünkü.
Ancak onların bu durumu da anlaşılmaz değil.
Mimarlık gibi kadim bir meslek, bir zamanlar sadece mimarların elindeymiş.
Yani mimarların aynı zamanda hem şehir plancısı, hem inşaat mühendisi, hem içmimar, hem peyzaj mimarı vs. oldukları devirlerden bahsediyorum.
Günümüze gelene kadar bu dalların her biri teker teker mimarlıkdan ayrılmış, her birinin imza yetkisi tanınmış.
Ancak her kopuşda az veya çok bir sancı yaşanmış.
Yetkilerinin kısıtlanmasını kabullenmeleri kolay olmamış mimarların.
Yakın dönemde mimarlar ile şehir plancıları arasında yetki ve sorumluluk sınırlarına dair yaşanan tartışmaları takip edenler bilir.
Bu kavgalarda hem maddî menfaatleri, hem manevî makam ve itibarı paylaşamamanın payı çoktur.
İçmimarlık da aynı kaderi yaşamış, yaşıyor ve bir müddet daha yaşayacak.

Bunun çözümlerinden biri de, mimarlık bölümü mezunlarına "mimar" ünvanı verilmesini kaldırmaktır.
Düşünün bir kere, yeni mezun bir "mimar"sınız ve koskoca Mimar Sinan ile aynı ünvanı taşıyorsunuz!
Ne kadar güzel değil mi?
Fakat mimarlık artık o eski mimarların yaptığı mimarlık değil ki..
Kaç tane dala ayrılmış, ama halâ ünvan aynı: "mimar".
Hâl böyle olunca, günümüz mimarları hakları olup olmadığına bakmaksızın istiyorlar ki:

1-Bu kadim mesleğin tüm mirasını tek başlarına ellerinde tutsunlar,
2-Mimarlıkdan ayrılan diğer dallar mimarlığın yükünü (angaryasını) paylaşsınlar,
3-Fakat o dallar mimarların kadim yetkilerini azar azar ellerinden almasın, kendi yetkileri hiç kısıtlanmasın,
4-Mimarlık pastasını kendileri paylaştırsın, aslan payı da onların olsun,
5-Mimarlığın dalları arasında kendileri her zaman imtiyazlı olsun, diğerleri kendilerine bağımlı kalsın.

Yani mimarlardaki bu bencil duruş bir şekilde engellenmediği müddetçe mimar-içmimar köşe kapmacası meselesi de çözümsüz kalacak gibi görünüyor.

Peki mimarlara mimar demezsek ne diyeceğiz? Tabii ki : "bina mimarı" diyeceğiz, çünkü okulda öğrendikleri sadece budur.
Yani hiçbir hekimin aslında (sadece) "hekim" ünvanı taşımadığı gibi, hiç bir mimar da "mimar" ünvanı taşımayacak, dalına göre ".... mimarı" olacak.
Üniversitelerde bu yapılanmaya geçilmediği sürece ne "iç-dış" tartışmaları biter, ne "mimarlar içmimarlık yapabilir mi?" tartışmaları biter, ne de "imza yetkisi" sorunu çözülür.